Historia Tradycje japońskiego szkolnictwa sięgają VIII wieku, kiedy to dekretem cesarskim ustanowiony został Wydział Wielkiej Nauki (Daigaku-ryo) przy Ministerstwie Ceremonii. Jednak pierwsze uczelnie wzorowane na europejskich i amerykańskich zaczęły w Japonii powstawać dopiero na przełomie XIX i XX wieku, na fali zmian, jakie przyniosło zniesienie niemal całkowitej izolacji Japonii od świata zewnętrznego, które nastąpiło na początku epoki Meiji (1868-1912). Kiedy w połowie XIX wieku zdano sobie sprawę z tego, że dalsza izolacji Japonii nie będzie możliwa i że należy przygotować się do kontaktu ze światem, coraz ważniejsza stawała się znajomość języków obcych. Dlatego w 1855 r. szogunat powołał urząd zajmujący się dokumentami urzędowymi w językach obcych, przede wszystkim w holenderskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i niemieckim. Początkowo instytucja ta nosiła nazwę Urzędu do Spraw Nauk Zachodnich. W ciągu następnych 20 lat, kiedy wielokrotnie zmieniano jej nazwę, stała się ona w istocie szkołą języków obcych. W 1868 r. otrzymała nazwę Kaisei-gakkō (szkoła tworzenia).Jedną z ważniejszych dziedzin wiedzy, studiowanych za pośrednictwem języka holenderskiego, była medycyna, w okresie Edo określana jako ran’i, czyli „medycyna holenderska”. W 1861 r. utworzono publiczną Akademię Medycyny Zachodniej, później przemianowaną na Akademię Medycyny. W 1877 r. obie uczelnie, Kaisei-gakkō i Akademia Medycyny, zostały połączone, tworząc Uniwersytet Tokijski, który był pierwszą nowoczesną uczelnią w Japonii. Od tego roku oficjalnie datuje się powstanie Uniwesytetu Tokijskiego (Tōkyō Daigaku), w skrócie nazywanego Tōdai. Uniwersytet przechodził kolejne zmiany nazwy, a także wchłaniał inne istniejące już szkoły. W 1886 r. został Uniwersytetem Cesarskim (Teikoku daigaku), zaś w 1887 r. Tokijskim Uniwersytetem Cesarskim (Tōkyō Teikoku Daigaku),…